Pagsasanay para sa mga endgame ng chess: kung saan ang mga laro ay talagang napapanalunan

 

 

Meta description: Ang pagsasanay sa mga endgame ng chess ay pumipigil sa iyo na gawing tabla ang mga kalamangan at maging talo ang mga tabla. Tuklasin kung aling mga endgame ang unang sasanayin at kung bakit epektibo ang mga ito. 

Maganda ang laro mo sa loob ng tatlong oras. Maayos mong na-navigate ang simula, nakahanap ng kombinasyon sa gitnang laro, at nakarating sa endgame gamit ang isang karagdagang pawn. Wala nang natitirang atake ang iyong kalaban, wala nang banta sa iyong hari, at kung titingnan ang posisyon, alam mong dapat kang manalo. Pagkalipas ng dalawampung galaw, sumasang-ayon ka na sa tabla. O mas malala pa: sinubukan mong pilitin ang panalo, hindi maganda ang posisyon ng iyong hari, at natalo. Ito ang isa sa mga dahilan kung bakit kapaki-pakinabang para sa isang manlalaro ng club ang pagsasanay sa mga endgame ng chess : maraming kalamangan na inaabot ng maraming oras ang nasasayang kapag halos walang laman ang board.

Ang problema ay kadalasan tayong nag-aaral sa eksaktong kabaligtaran na paraan. Nirerepaso natin ang isa pang baryasyon ng ating paboritong pambungad, gumagawa ng sampung taktikal na problema, at marahil ay nanonood ng isang larong may anotasyon. Ang mga endgame ay iniiwan para sa isang araw kapag may oras tayo. Halos hindi dumarating ang araw na iyon.

At dumating ang Linggo, isang tila simpleng endgame ang lilitaw, at natuklasan natin na alam natin ang labinlimang opening theory moves, ngunit hindi natin alam kung saan dapat naroon ang ating hari.

Bakit ang mga endgame ng pagsasanay sa chess ang nagpapasya sa mas maraming laro kaysa sa iyong iniisip

Hindi na kailangang sabihin na lahat ng laro ay umaabot sa dulo. Marami ang mas maagang natatapos dahil sa mga taktika, pag-atake, pagsuko, o malubhang pagkakamali. Ngunit maraming laro sa club ang umaabot sa pinasimpleng mga posisyon, at doon nangyayari ang isang kawili-wiling bagay: karamihan sa ingay ay nawawala.

Dahil kakaunti ang mga piraso sa pisara, mas mabigat ang bawat desisyon.

Sa gitna ng laro, maaari kang gumawa ng isang katamtamang galaw at maaaring mayroon pa ring mga mapagkukunan ang posisyon. Sa isang pawn endgame, ang paglipat ng hari sa maling parisukat ay maaaring ganap na magpabago sa resulta. Hindi kinakailangang magkaroon ng isang kamangha-manghang kumbinasyon upang ipaliwanag ang pagkatalo. Nagkamali ka lang ng desisyon, at pagkalipas ng dalawampung galaw, pinagbayaran mo ang halaga.

Kaya naman ang endgame ay isa ring kahanga-hangang paaralan ng kalkulasyon. Mas kaunti ang mga piyesa, ngunit ang mga kahihinatnan ng bawat galaw ay maaaring umabot nang higit pa sa laro. Kailangan mong mailarawan ang mga pawn run, mga entry ng hari, mga palitan, at mga posisyon sa hinaharap nang hindi umaasa sa isang kabisadong baryasyon.

Ang pambungad na salita ay nagpapahintulot sa isa na sabihin: "Alam ko ang posisyong ito."

Ang katapusan ay nagtatanong ng isang bagay na mas mahirap tugtugin: "Alam mo ba kung paano ito laruin?"

Bukod pa rito, ang pag-aaral ng mga endgame ay nagpapabuti sa paggawa ng desisyon na nagsisimula bago pa man ang endgame. Kapag alam mo na kung aling mga pinasimpleng posisyon ang paborable, mas mauunawaan mo kung aling mga piraso ang ipagpapalit sa middlegame. Ititigil mo na ang pagpapalitan ng mga piraso para lang sa pagpapalitan ng mga ito. Magsisimula kang magtaka kung ano ang magiging pangwakas na posisyon.

Ano ang nasisira kapag hindi mo ito sinanay

1. Nagtatago pa rin ang hari kahit dapat ay nagtatrabaho na siya.

Sa pagbubukas, natututo tayong protektahan ang hari. Ang ugali na ito ay nagiging lubhang nakatanim kaya't patuloy itong itinuturing ng ilang manlalaro bilang isang marupok na piyesa kahit na matapos matanggal ang mga reyna at karamihan sa iba pang mga piyesa.

Sa maraming endgame, ang kabaligtaran ang totoo: ang hari ay isang aktibong piyesa. Kaya nitong atakehin ang mga pawn, suportahan ang sarili nitong mga pawn, kontrolin ang mga nangungunang kwadro, at palayasin ang hari ng kalabang kalaban. Ang isang sentralisadong hari ay maaaring mas mahalaga kaysa sa isang hindi mahusay na nadepensahang karagdagang pawn. Kung ang isang hari ay aktibong kasangkot habang ang isa naman ay nanonood mula sa likurang ranggo, maraming tila balanseng posisyon ang nagiging hindi balanse.

2. Ang oposisyon ay ipinapakita sa pisara.

Isipin ang isang endgame na may mga hari at isang pawn. Tila imposibleng maging ganito kakomplikado ang isang maliit na bagay. Gayunpaman, ang isang parisukat lamang ang magtatakda kung aabante ang umaatakeng hari o kung haharangan ng tagapagtanggol ang dinaraanan nito.

Diyan pumapasok ang oposisyon, mga key square, at oras. Ang hindi pag-unawa sa mga konseptong ito ay nagiging dahilan ng pagkapanalo sa mga endgame tungo sa tabla. At ang pagsisikap na matutunan ang mga ito habang naglalaro, habang tumatakbo ang oras, ay isang medyo magastos na paraan upang pag-aralan ang mga ito.

3. Pinapalitan ang mga bahagi dahil "Nananalo ako."

Isa sa mga pinakamapanganib na pariralang maaaring sabihin ng isang manlalaro ng club ay: "Mayroon akong kalamangan, kaya babaguhin ko ang lahat."

Ang pagpapasimple ay maaaring maging mahusay, ngunit kapag ang resultang posisyon ay nananatili ang kalamangan. Maaaring mayroon kang dominanteng posisyon na may aktibong piraso at isang karagdagang pawn, awtomatikong ipagpalit ang pirasong iyon, at matuklasan na ang resultang pawn endgame ay tabla. Maaari mo ring isakripisyo ang iyong tanging aktibong piraso at hayaang makapasok ang kalabang hari.

Ang manlalarong nakakaintindi ng mga wakas ay hindi lamang nagtatanong kung gaano karaming materyal ang matitira. Tinatanong din niya kung anong wakas ang matitira .

4. Ang tore, obispo, at kabalyero ay tila madali hangga't hindi pa.

Ang mga endgame ng rook ay lalong mapanlinlang. Ang pagkakaroon ng dagdag na pawn ay hindi awtomatikong nangangahulugan ng panalo. Ang aktibidad ng rook, posisyon ng hari, at lokasyon ng naipasa na pawn ay maaaring mas mahalaga kaysa sa materyal na bagay.

May katulad na nangyayari sa obispo laban sa kabalyero. May mga posisyon kung saan ang kabalyero ay nakakahanap ng isang kahanga-hangang gitnang parisukat at ang iba naman ay kung saan ang obispo ang nangingibabaw sa magkabilang tagiliran. Hindi sapat na tandaan lamang na ang isang piraso ay "mas mahusay" kaysa sa iba. Kailangan mong tingnan ang istruktura ng piyon, ang mga layunin, at ang aktibidad ng mga hari.

Ano ang unang sanayin, at sa anong pagkakasunud-sunod

Hindi mo kailangang magsimula sa pag-aaral ng mga posisyon na lubhang masalimuot. Para sa isang manlalaro ng club, mas makatuwiran na bumuo ng pundasyon na paulit-ulit na lilitaw sa mga totoong laro.

• Una, mga endgame ng pawn. Hari at pawn laban sa hari, pagsalungat, mga key square, paglikha at paghinto ng mga naipasa na pawn, at mga karera ng pawn.
• Susunod, ang tore at ang pawn. Una, alamin ang mga praktikal na prinsipyo: aktibidad ng tore, aktibong hari, paglalagay sa likod ng mga ipinasang pawn, at depensa laban sa mga advanced na pawn. Pagkatapos ay maaari ka nang lumipat sa mas tiyak na mga teoretikal na posisyon.
• Mga simpleng checkmate. Hari at reyna laban sa hari, at hari at tore laban sa hari. Hindi dahil sopistikado sila, kundi dahil ang isang ganap na panalong posisyon ay dapat magtapos sa tagumpay nang hindi nagsasayang ng kalahating oras sa paghahanap ng pamamaraan.
• Panghuli, mga maliliit na piyesa. Obispo laban sa kabalyero, mga endgame na may mga obispo, kabalyero, at mga istrukturang pawn kung saan ang kalidad ng mga piyesa ay nakadepende sa mga parisukat na magagamit.

Ang pagkakasunod-sunod na ito ay may isa pang bentahe: ang mga konsepto ay nagsisimulang magkaugnay. Ang pagsalungat na natutunan mo sa isang pawn ay muling lilitaw kapag sinusuri mo ang pagpasok ng isang hari. Ang naipasa na pawn na natutunan mo ay lumikha ng mga kondisyon para sa aktibidad ng isang tore. Ang mga mahihinang parisukat na tila mga konsepto sa gitnang laro ay nagkakaroon ng ibang kahulugan kapag isang kabalyero na lamang ang natitira upang sumakop sa mga ito.

Ang wakas ay hindi na muling magmukhang isang koleksyon ng mga posisyon na dapat isaulo at nagsisimulang magbago tungo sa isang wika.

Hindi sapat ang libro: kailangan mong tugtugin ang katapusan

Ang pagbabasa ng mga endgame ay kapaki-pakinabang. Ang pagtingin sa isang posisyon na ipinaliwanag ng isang mahusay na awtor ay kapaki-pakinabang din. Lumilitaw ang problema kapag napagkakamalan natin ang pagkilala sa isang posisyon bilang pag-master nito.

Sa isang libro, maaari mong tingnan ang dayagram sa loob ng limang minuto. Maaari kang bumalik sa isang pahina. Maaari mong basahin ang paliwanag pagkatapos mong magkamali sa iyong isipan. Sa isang laro, mayroon kang orasan, isang partikular na posisyon, at isang kalaban na hindi obligadong makipagtulungan.

Doon makikita ang pagkakaiba ng memorya at kasanayan.

Maaari mong malaman ang ibig sabihin ng oposisyon at magkamali ka pa rin ng kalkulasyon kahit tatlong minuto na lang ang natitira. Maaari mong malaman ang prinsipyo ng pag-activate sa hari at gumawa ng apat na galaw para magawa ito. Maaari mong malaman na ang isang rook endgame ay dapat na paborable at hindi mo pa rin mahanap ang pamamaraan kapag nagbago ang posisyon.

Kaya naman ang bahagi ng pagsasanay ay kailangang binubuo ng paglalaro ng mga posisyon . Paggawa ng mga desisyon, pagkakamali, pag-uulit, at pagkatutong kilalanin ang mga padron sa ilalim ng praktikal na presyon. Ang layunin ay hindi ang bigkasin ang isang tuntunin. Ito ay ang makarating sa isang posisyon at mabilis na madama kung ano ang hinihingi nito.

Ang ilang manlalaro ay gumugugol ng ilang buwan sa pagbuo ng isang pagkakataon upang makakuha ng isang maliit na kalamangan sa pamamagitan ng paglihis sa teorya. Pagkatapos ay naabot nila ang isang endgame na may mas malaking kalamangan at hindi alam kung paano ito babaguhin. Iyan ang kontradiksyon.

Maaaring lumitaw ang isang bagong pagkakataon kapag pinayagan ng iyong kalaban ang baryasyong iyon. Ang prinsipyo ng endgame ay maaaring manatili sa iyo sa buong karera mo sa chess.

Ang middlegame ay maaaring magbigay sa iyo ng kalamangan; ang endgame ang magpapasya kung tunay na iyo ito. Kung matagal mo nang ipinagpapaliban ang yugtong ito, magsimula sa mga simpleng posisyon at laruin ang mga ito hanggang sa ang iyong mga desisyon ay hindi na nakasalalay sa pag-alala ng isang pahina. Para sa ganitong uri ng pagsasanay, maaari mo ring gamitin ang endgame trainer ng Caissa Chess : simple lang ang ideya—dalhin ang iyong nalalaman sa board at tuklasin, bago ang iyong susunod na seryosong laro, ang mga bagay na hindi mo pa rin alam kung paano isasagawa.

Mga Tag: Mga endgame ng chess, Pagsasanay sa chess, Istratehiya, Chess para sa mga manlalaro ng club, Mga endgame ng pawn, Mga endgame ng rook, Caissa Chess, Pagbutihin ang iyong chess

Tagapagsanay sa Endgame ng CAISSA — Pagsasanay sa Chess Endgames